حالات عجیب انسان و دعا

حالات عجیب انسان و دعا

گاهی انسان میل پیدا می کند به وسیله معصومین با خدای خود راز و نیاز کند. در این صورت امام معصوم می شود وسیله تقرب الی الله، لذا معصوم را مخاطب قرار می دهیم گویی که در برابر او حاضریم و او شاهد ما است و می گوییم: «بِأَبِي أَنْتَ وَ أُمِّي يَا مَوْلاَيَ أَتَيْتُكَ زَائِراً»، یعنی: اى مولاى من پدر و مادرم فداى تو باد من بعزم زيارتت آمدم.

در این صورت مستقیما با خود معصوم مرتبط می گردیم و با او لب به سخن می گشائیم و شاید گوش جان باز شود و پاسخی دریافت کنیم.

اما گاهی است که انسان با خدای خویش سخن می گوید و با او نجوا می کند و او را واسطه در ارتباط با معصومین قرار می دهد. در دعای پس از زیارت امام رضا علیه السلام می خوانیم که «ابْلِغْ أَئِمَّتِي سَلاَمِي وَ دُعَائِي »، یعنی خدایا سلام و دعای مرا به امامانم ابلاغ بفرما

در فراز فوق، حق تعالی واسطه می شود تا انسان به معصومین مرتبط گردد.

این حالات انسانی بسیار عجیب و شگفت آور است و این لطائف ادعیه و زیارات نیز حقیقتا بسیار پر رمز و راز است به نحوی که اوهام و افکار امثال ما را بدان راهی نیست مگر آنکه دستمان در دست ولی ای از اولیاء الله قرار گیرد و ایشان این حقایق را به ما بفهماند