نماز ما ظهوری از سبک زندگی ماست!

نماز ما ظهوری از سبک زندگی ماست!

نماز، عالم عجیب و پر رمز و رازی است. شاید برای ما که از کودکی با آن آشنا شده ایم و در اطرافمان غالب اجتماع را نمازخوان دیده ایم، به علت عادت و انس با نماز، از مشاهده شگفتی های آن هستیم زیرا که انسان به هرچیزی که عادت و خو کند دیگر آن لذت و آن شگفتی بکر را نخواهد چشید.

شاید بتوان یکی از شگفتی های نماز را اینگونه تشریح کرد که نماز ما ظهوری از سبک زندگی ماست!

برای مثال:

کسی که نمازش را در دقایق پایانی می خواند غالبا در زندگی نیز کارهای مهم خود را به دقایق و لحظات پایانی موکول می کند.

کسی که در نماز دائما به فکر و خیالات جورواجور سرگرم است، عمدتا در زندگی نیز بر روی موضوعات مهم تمرکز لازم و کافی را ندارد.

کسی نمازش را با عجله می خواند و رکوع و سجود را نیمه کاره رها می کند نیز در بیشتر اوقات زندگی اهل عجله است و کارهایش را درست به ثمر نمی رساند.

کسی که برای ورود به نماز از لباس و بوی خوش استفاده می کند در زندگی خود اهل نظافت است.

کسی که اهل نماز جماعت است، کار تیمی و گروهی را می داند و در زندگی به این سبک عمل می کند، برخلاف کسانی که اهل نماز فرادا هستند.

و...

نکته: موارد فوق مطلق نیستند و مثال های نقضی می شود برایش یافت اما این مثال ها قلیل اند و به اصل بحث خدشه ای وارد نمی کنند.