فلق همان علم و معرفت است!

فلق همان علم و معرفت است!

در سوره فلق میخوانیم قل اعوذ برب الفلق. یعنی بگو پناه می برم به رب روشنایی. پیشتر گفته ایم که روشنایی یعنی علم. به ما فرموده اند به رب این روشنایی ( یعنی رب علم) پناه ببریم.

رب علم یعنی آن حقیقتی که در علم و معرفت ظهور و تجلی کرده است. در متن علم خدا را می توان دید. در حقیقت علم مانند چراغی فرا روی انسان است که شخص را به کوی دوست رهنمون می گردد. خاصیت علم همین چراغ و رهنما بودن است. کسی عاشق خود چراغ به تنهایی نمیگردد، بلکه ما به چراغ علاقه داریم چون ما را به مقصد راهنمایی میکند.

در بیابان تاریکی فرض کنید با چراغی در دست در حرکتیم. این چراغ نوری است که امید وصال به مقصود را در دل ما زنده می کند و ما را به سمت مسیر درست راهنمایی میکند. هر گاه به این چراغ و نور چراغ می نگریم، مقصد و منزل نهایی را به یاد می آوریم و این معنای حقیقی رب الفلق است. یعنی ان حقیقتی که در فلق( روشنایی) تجلی کرده است.

رب الفلق حقیقتی است که یخرجهم من الظلمات الی النور. این رب الفلق انسان را از ظلمت به سوی نور خارج می کند. می دانیم که نظام هستی تاریک است. در این تاریکی ناشی از جهل، خطاب به رسول الله که مظهر اتم رب الفلق است گفته می شود سراجا منیرا. رسول الله چراغی فروزان است زیرا در این تاریکی فراگیر جهل، نور افشانی کرده و انسان ها را راهنمایی می کند.

حال اگر در خود علم متوقف شویم ضرر کرده ایم. باید علم نردبان رسیدن به رب الفلق ( حقیقت متجلی در علم) قرار گیرد. اللهم ارزقنا