1 1 به 1 1
یکی از شاگردان استاد مهدی سمندری نقل می کند به همراه استاد در حرم آقا علی ابن موسی الرضا (ع) مشرّف بودیم. استاد با صوتی آرام مطالب درسی را می فرمودند و بنده می نوشتم. در نزدیکی ما
آقایی عرب زبان و احتمالاً اهل عراق اشک می ریخت و با صدایی که مزاحم بنده برای شنیدن صوت استاد بود، زاری می کرد. استاد بی توجه به او و اغیار، مشغول تعلیم معارف به بودند اما بنده برای لحظاتی ذهنم به سمت آن مرد عرب رفت و در دلم به او تشر زدم که مرد حسابی، این چه طرز گریه کردن است؟ کمی آرام تر زاری کن تا ما هم از فیض کلام استادمان محروم نشویم!
در همین خطاب به آن فرد بودم که استاد به چشمانم نگاه کردند و فرمودند: «به این آقا تشر نزنید. ایشان عبدالله است. نباید به عبدالله تشر زد»
منبع: کتاب عبدالله مهدی سمندری
برچسب:
نویسنده: آریا پورحسین