شمس و قمر

شمس و قمر

در دعای صباح می خوانیم: جَعَلْتَ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ لِلْبَرِیَّةِ سِرَاجاً وَهَّاجاً. و قرار دادی شمس و قمر را برای مردمان یک چراغ فروزان.

شمس و قمر دو چیز اند. اما آنها را یک چراغ فروزان معرفی می کند چون قمر از خود نوری ندارد. نور قمر از شمس است و در واقع این دو یک چراغ اند نه دو چراغ.

عالم ماده نیز همینگونه است. نور عالم ماده از ملکوت است و اصلا می تواند گفت ماده همان ملکوت است.

علامه خوش سروده است:

ملکوت است که در منظر من جلوه گر است

تو بر آن باش که بحر و بر و شمس و قمر است